Ik sprak laatst met mijn broertje, een megaslimme marketingconsultant, over mijn bedrijf. Ik wilde het er eens over hebben wat ik binnen mijn mogelijkheden kan doen (lees: zonder groot budget, of eigenlijk zonder enig marketingbudget) om mijn (web)shop te laten groeien en nieuwe klanten aan te trekken. Nou ja, van het een kwam het ander.
Via een reeks vragen kwamen we op het volgende: mijn broertje dacht dat ik duurzame mode ben gaan maken omdat ik daar volle bak in geloofde... En dat is nu zeker weten 100% waar! Maar dat is niet waarom ik ermee begonnen ben. Ik ben er meer in gerold.
Mijn broertje hebben jullie trouwens stiekem al vaker gezien dan je denkt, want soms helpt hij me uit de brand als model – zoals op de foto bovenaan!
Hoe het begon
Ik begon met mijn merk in 2018, vlak na mijn bachelor Mode & Design, omdat ik geen keuze kon maken welke master ik wilde gaan doen, en waar... Ik besloot heel kleinschalig zelf een merk op te zetten, vanuit huis. Learning by doing. Eigenlijk was het niet het plan om dit zooo lang te doen. Het was meer hypothetisch, maar dan wel in het echt, zodat ik alles ook echt moest doorlopen.

Ik wilde alles lekker klein houden en dus ook alles zelf doen, zodat ik niets hoefde uit te besteden en gewoon kon starten met wat spaargeld. Zonder dat ik naar de bank hoefde voor een lening of iets anders wat het meteen een stuk ingewikkelder zou maken.
Alles zelf doen betekende in mijn geval ook alles zelf maken. En dat in Nederland. Dat betekende al snel een bepaald prijskaartje aan de kledingstukken... En in mijn toen nog 22-jarige brein klonk dat nog duurder dan ik het nu vind. Maar goed, we zijn inmiddels ook weer een paar jaar inflatie verder en ik ben er een stukje wijzer op geworden.
Goed, ik was dus 22 jaar jong, net klaar met mijn studie, en kwam tot de conclusie dat als ik een sweater maakte en er zelf nog iets aan over wilde houden, die sweater toch minstens 80 euro zou moeten kosten, zo niet meer. Dat was voor een student anno 2018 veel geld. (Nog steeds, denk ik.)
Dus mijn redenering was: als de trui gemaakt is van duurzaam materiaal, in dit geval GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, dan vinden mensen dit bedrag sneller de moeite waard dan wanneer het gewoon een leuke trui is...
En zo ben ik op het duurzame pad gekomen. Nadat ik me er steeds meer in had verdiept, ben ik er ook van overtuigd geraakt dat dit natuurlijk wel de toekomst is. Eigenlijk al het heden, alleen snappen we dat met z'n allen nog niet helemaal.

Een eerlijk verhaal
Toen ik dit zo aan mijn broertje vertelde – we hadden het over mogelijke onderwerpen voor social media en blogposts – zei hij heel snel: ‘Oké, dat kun je beter niet vertellen.’ Totdat we erover nadachten, en toen: ‘Of juist wel.’ Het is een goed verhaal. En eerlijk. Want zo is het gegaan.
Iedereen moet ergens beginnen.
Dat is eigenlijk wat ik hiermee wil zeggen. Ik doe zeker niet alles 100% goed als het gaat om zo duurzaam mogelijk leven: vegan, nooit meer vliegen, het hele geitenwollensokkenverhaal. Nee. Maar ik ben ergens begonnen en ontwikkel me hierin steeds verder. Dat zal ook nooit stoppen.
Ik probeer regelmatig te reflecteren op hoe ik bezig ben: wat er beter kan, of het anders kan en moet. En ik ben me er ook van bewust dat dat niet van de ene op de andere dag lukt.
Waar ik nu sta
Tijdens mijn studie hadden we af en toe projecten of opdrachten die te maken hadden met duurzame mode, nieuwe technologieën en duurzaamheidscertificaten. Ik heb zelfs een geüpcyclede collectie gemaakt, omdat dat toen in mijn concept paste. Maar niet omdat ik er toen zo van overtuigd was dat dit ‘the way to do it’ was. Puur omdat het mij op dat moment goed uitkwam.
Nu, alweer 8 jaar na mijn afstuderen, kan ik me niet meer voorstellen dat ik anders zou werken dan ik nu doe. De uitdaging om juist alleen met duurzame materialen, restlappen, oude kleding of op welke manier dan ook te werken, geeft me juist een kick. ‘Kijk, het kan gewoon!’
Dus lieve lezers, dit was mijn eerlijke verhaal over hoe ik eigenlijk op het duurzame slow fashion-straatje terecht ben gekomen. Een straatje waar ik trouwens niet meer van afsla.



