Alle verhalen

Atelier 3 min lezen

You have to do what you have to do

Lara in een bordeauxrood overshirt en beige broek, handen in de zij, voor een wit doek in de tuin

Ondernemen: baas zijn van je eigen bedrijf, maar dus ook zelf verantwoordelijk voor je eigen inkomen en werkuren. Het is een balans die je moet zien te vinden. En soms zijn er dingen die je gewoon moet doen, ook al zit je er niet op te wachten. Ja, ook ik als zzp'er denk weleens: ‘Hè gets, daar heb ik dus echt geen zin in.’ Benieuwd wat dat in mijn geval was? Lees verder, lieve mensen!

Lara in een bordeauxrode sweater en lichte pet, met haar hand aan de klep, voor een wit doek

Je kent het vast: zo ongeveer het cliché van elke zzp'er. De administratie is volgens mij voor zo'n 90% van alle ondernemers het onderdeel waar ze geen zin in hebben, of wat ze het minst leuk vinden aan hun werk. Ik kan je vertellen: ik hoor zeker ook bij die groep. Van alles wat bij mijn werk hoort, is dat toch wel het minst leuke. Maar laatst moest ik van mezelf iets doen waar ik eigenlijk écht een hekel aan heb.

De shoot

Het kwam nu eenmaal zo uit. Het ging om de shoot voor de nieuwe collectie, die, als ik eerlijk ben, alweer veel later online kwam dan ik had gehoopt. Maar ja, die balans en dat ritme vinden met een kleintje thuis (die trouwens nu ook af en toe heerlijk aan mijn been komt hangen om te kijken wat mama uitspookt), maakt het een stuk lastiger om op je vrije dag eens te zeggen: ik werk wat extra, of ik plan een shoot in om de collectie op de foto te zetten. Daar kwam begin september ook nog onze bruiloft bij, en we moesten ons huis verkoopklaar maken, dus die vrije dagen waren sowieso al gevuld.

Goed, terug naar mijn oorspronkelijke verhaal. Ik had eindelijk de stoffen binnen en de collectie samen met mijn stagiaire Michéle gemaakt, en die moest eigenlijk zo snel mogelijk op de foto. Het regelen van de shoot liep dit keer wat stroef, en de uitwijkdatum was pas twee weken later. Te laat, wat mij betreft! Dus besloot ik eroverheen te stappen en iets te doen waar ik echt niet op zat te wachten: zelf model staan. Daar word ik altijd behoorlijk ongemakkelijk van. Geef mij maar de camera, laat anderen maar lekker voor de lens staan. De foto's maak ik wel, maar zelf weet ik me geen houding te geven… Misschien herken je het? Lekker achter de schermen. That's me…

Lara in een bordeauxrood overshirt en beige broek, handen in de zij, voor een wit doek in de tuin

Zelf in beeld

Inmiddels heb ik geleerd dat het als ondernemer met een eigen merk best handig is om soms je gezicht te laten zien, je mening te laten horen, je advies te geven… Dus als je me volgt op Instagram, heb je vast al eens de filmpjes gezien die ik over de one of a kind-producten maak? Het idee om dat te doen had ik al veeeeel eerder, maar man, dat was toch niets voor mij! Nu zijn we heel wat filmpjes verder en voelt het steeds iets ‘normaler’. Zolang ik het filmpje zelf maar niet terugkijk, is het prima.

En nu was ik dus mijn eigen model, met manlief als fotograaf (ook voor hem een primeur), in de tuin van mijn opa. Ach ja, het kan ook gewoon. Op de foto's zie je goed hoe de kledingstukken eruitzien en hoe ze vallen, en eigenlijk zijn we best tevreden over het eindresultaat! Misschien moet ik er helemaal niet zo over inzitten en wat vaker zelf in beeld komen om mijn merk, mijn ontwerpen en mijn verhaal te promoten. Maar die drempel was er wel eentje…!

Nog even terug naar dat ritme en die balans tussen werk en mama zijn… Deze blog ben ik drie weken geleden begonnen, op een dinsdag (mijn thuiswerk- en mamadag), en pas vandaag maak ik hem af. Ook dat hoort erbij. Het is een nieuwe fase in mijn leven: het is niet meer even snel iets doen. Er is een kleine meid die graag aandacht wil, en die wil ik haar ook heel graag geven. Maar mijn bedrijf natuurlijk ook.